اگر اهل سفر هستی، چه کاری و چه تفریحی، پاوربانک یکی از ضروری‌ترین همراه‌هاست. هیچ چیز بدتر از این نیست که وسط مسیر گوشی خاموش بشه و به اینترنت، نقشه یا دوربین دسترسی نداشته باشی. اما استفاده ایمن از پاوربانک فقط گذاشتنش در کیف نیست، مخصوصا وقتی پرواز داری، چون قوانین هواپیمایی درباره‌ی حمل پاوربانک دقیق و گاهی سخت‌گیرانه‌ست. در این راهنما، همه چیزهایی که باید درباره حمل و استفاده از پاوربانک در سفر بدونی، بر اساس تجربه مسافران و قوانین رسمی ایرلاین‌ها، توضیح داده شده. آیا بردن پاوربانک در هواپیما ممنوعیت داره؟ خیر! بردن پاوربانک مجاز است، اما قوانین مهمی دارد: ظرفیت پاوربانک (وات/ساعت) وضعیت حمل تا 100 (تا 27000mAh) بدون مشکل 100 تا 160 با اجازه ایرلاین بالای 160 (بالای 50000mAh ) ممنوع   این قانون، همون چیزیه که خیلی‌ها نمی‌دونن و فکر می‌کنن پاوربانکشون چون ظرفیت بالا داره بهتره، ولی موقع پرواز دردسر میشه. این محدوده‌ها دقیقا مطابق دستورالعمل‌های ایمنی سازمان بین‌المللی حمل‌ونقل هوایی IATA هست و تمام ایرلاین‌ها خودشون رو با این استانداردها هماهنگ می‌کنن. قوانین مهم حمل پاوربانک در هواپیما اگه بخوای خیلی راحت بدون دردسر از گیت رد بشی، این چندتا قانونیه که تقریباً همه ایرلاین‌ها طبق مقررات IATA و FAA اجراش می‌کنن: پاوربانک باید همراهت باشه، نه تو چمدون: باتری‌های لیتیومی اگه تو قسمت بار گرم بشن یا ضربه بخورن می‌تونن خطرساز بشن. برای همین طبق قوانین جهانی، پاوربانک فقط باید تو کیف دستی باشه. محافظت در برابر «کوتاه‌مداری» (Short-Circuit) از سال 2025 یک قانون مهم به مقررات IATA و ایرلاین‌های بزرگ اضافه شده: پاوربانک باید در برابر اتصال کوتاه محافظت شده باشه. یعنی باید داخل کیف محافظ باشه، روی پورت‌ها درپوش داشته باشه، یا حداقل داخل یک کیسه زیپ‌دار جدا قرار بگیره. اگر پورت‌های پاوربانکت باز باشه و داخل کیف با کلید یا سکه برخورد کنه، احتمال اتصال کوتاه وجود داره و مأمور امنیتی ممکنه همون‌جا پاوربانک رو توقیف کنه—even اگه کاملاً سالم و استاندارد باشه.

اگر در یکی از شهرهای بزرگ ایران زندگی می‌کنی، احتمالاً آلودگی هوا برات یه اتفاق تکراری هر ساله‌ست. زندگی تو این شرایط باعث شده خیلی از خانواده‌ها برن سمت خرید دستگاه تصفیه هوا. نکته مهم اینه که خود دستگاه به‌تنهایی کافی نیست. چیزی که واقعاً تعیین می‌کنه هوایی که نفس می‌کشی چقدر پاک می‌شه، فیلترهای دستگاه تصفیه هواست. این فیلترها باید بتونن با آلاینده‌هایی که تو شهرهای ایران به‌شدت زیادن، مقابله کنن؛ از ذرات ریز معلق PM2.5 گرفته تا بوهای ناشی از ترافیک، دود اگزوز، فعالیت صنعتی، بخارات مواد شیمیایی داخل خونه، بوی غذا و حتی گردوغبار روزهای طوفانی.   انواع اصلی فیلترهای تصفیه هوا و نحوه عملکرد اونا بیشتر دستگاه‌های تصفیه هوا از یه سیستم چندمرحله‌ای واسه پاکسازی کامل هوا استفاده می‌کنن. تو این بخش، سه نوع از حیاتی‌ترین و اصلی‌ترین فیلترهایی که تو خط مقدم این مبارزه‌ان رو بررسی می‌کنیم. فیلتر HEPA (هپا): جذب ذرات میکرونی HEPA مخفف عبارت High Efficiency Particulate Air به‌معنای «هوای ذره‌ای با بازدهی بالا»ست. این فیلترها به‌عنوان استاندارد طلایی تو فیلتراسیون هوا شناخته می‌شن و سنگ بنای هر دستگاه تصفیه هوای باکیفیتن. نحوه عملکرد: برخلاف باور عمومی که فیلترهای هپا مثل یه الک عمل می‌کنن، مکانیسم جذب اونا پیچیده‌تره و شامل سه فرایند کلیدیه: برخورد (Impaction): ذرات بزرگ‌تر (مثل گرد و غبار، گرده) با رد شدن از منافذ، مستقیم با فیبرهای فیلتر برخورد کرده و به اونا می‌چسبن. رهگیری (Interception): ذراتی که کوچیک‌تر از اونن که مستقیم برخورد کنن، موقع عبور جریان هوا، به‌اندازه‌ی کافی به فیبر نزدیک می‌شن که توسط اون گیر افتاده و رهگیری بشن. انتشار (Diffusion): این فرایند واسه ذرات فوق‌العاده کوچیک (زیر 0.1 میکرون) صدق می‌کنه. این ذرات به‌خاطر برخورد با مولکول‌های هوا، حرکتی نامنظم و زیگزاگی (حرکت براونی) دارن که احتمال برخورد و چسبیدن اونا به فیبرهای فیلتر رو به‌شدت زیاد می‌کنه. یه فیلتر HEPA واقعی (True HEPA) باید بتونه حداقل 99.97 درصد از ذرات معلق تو هوا با اندازه 0.3 میکرون رو جذب کنه. اندازه 0.3 میکرون (که به‌عنوان MPPS یا بیشترین اندازه نفوذ ذرات شناخته می‌شه) سخت‌ترین اندازه واسه فیلتراسیونه. فیلتر هپا تو حذف ذراتی مثل گرده، پرز حیوانای خونگی، کنه‌های گرد و غبار و خیلی از باکتری‌ها و اسپورهای قارچ خیلی مؤثره.

گوشی‌های موبایل، تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌ها الان دیگه جزئی جدانشدنی از زندگی‌مون شدن، اما اگه یهو دسترسی به پریز برق نداشته باشیم، اتکا کردن به باتری این گجت‌ها می‌تونه خیلی دردسرساز بشه. اینجاست که پای پاوربانک‌ها وسط میاد تا خیالمون از بابت تموم شدن شارژ تو بدترین لحظه‌ها راحت بشه. وقتی حرف از خریدن یه پاوربانک مطمئن می‌شه، اسم دو تا برند رو خیلی می‌شنویم: شیائومی، غول چینی که محصولاتش هم ارزونه هم باحال و انکر، متخصص آمریکایی تو زمینه لوازم جانبی. تو این مقاله، ما تو یه مقایسه کامل، دقیق و بی‌طرفانه می‌ذاریم تا به این سوال اصلی جواب بدیم: بالاخره پاوربانک شیائومی بهتره یا انکر؟ چرا مقایسه پاور بانک شیائومی و انکر اهمیت دارد؟ دلایل زیادی وجود داره که بایستی تفاوت این دو مدل پاوربانک را بدونیم که در ادامه با چند مورد از اونها آشنا می‌شیم اهمیت پاوربانک توی زندگی روزمره با وجود اینکه تکنولوژی باتری گجت‌ها خیلی پیشرفت کرده، ولی هنوزم شارژ نگه داشتن در طول روز، مخصوصا برای کسایی که خیلی با گوشی کار می‌کنن، گیمرها یا اونایی که زیاد مسافرت می‌رن، یه دغدغه جدیه. پاوربانک (شارژر همراه)، مثل یه بیمه عمر انرژی می‌مونه. اهمیتش موقعی دو برابر می‌شه که تو یه سفر طولانی، یه جلسه کاری مهم یا حتی شرایط اضطراری، به دستگاهت احتیاج داری. اگه یه پاوربانک ضعیف یا ناجور انتخاب کنی، ممکنه به‌جای اینکه مشکلت رو حل کنه، خودش یه دردسر جدید بشه. معرفی اجمالی برند شیائومی شیائومی که بیشتر به خاطر گوشی‌های هوشمندش با قیمت‌های رقابتی و امکانات عالی معروفه، تو بازار لوازم جانبی به‌خصوص پاوربانک، هم خیلی قویه. محصولات شیائومی، مخصوصا سری‌های Mi و Redmi، به خاطر بازدهی خوب، طراحی ساده و قیمت‌های فوق‌العاده مناسبشون، تو کل دنیا طرفدار محبوبن. فکر و فلسفه شیائومی اینه که تکنولوژی‌های استاندارد رو با کمترین سود ممکن ارائه بده. معرفی اجمالی برند انکر انکر برندی هست که تمرکزش روی لوازم جانبی هوشمنده، مثل کابل‌، شارژر، اسپیکر و هدفون‌. انکر، در مقایسه با شیائومی، بیشتر روی تکنولوژی‌های پیشرفته شارژ، کیفیت ساخت درجه یک و دادن گارانتی معتبر تمرکز داره. تکنولوژی‌های خاص انکر مثل PowerIQ و VoltageBoost برای بهینه‌سازی سرعت شارژ، حسابی معروفن. محصولات انکر معمولا قیمتشون در مقایسه با شیائومی بالاتره، ولی خیلی از کاربرا حاضرن برای اطمینان و دوام بیشتر، این هزینه رو پرداخت کنن. البته که خود برند انکر در مقیاس کلی بازار جزو برندهای خیلی گرون و پریمیوم محسوب نمی‌شه و قیمتاش در برابر خیلی از برندهای دیگه پایین‌تره. مقایسه پاوربانک شیائومی و انکر در واقع مقایسه دو جور رویکرد مختلف تو بازاره: ارزونی و ارزش خرید در مقابل تکنولوژی و اطمینان عالی. مقایسه طراحی، کیفیت ساخت و حمل و نقل وقتی یه پاوربانک رو دستت می‌گیری، اولین چیزی که حس می‌کنی، کیفیت بدنه و طراحیشه. این چیزا مستقیما رو دوام و تجربه استفادتون تاثیر می‌ذارن. جنس بدنه و مقاومت شیائومی: مدل‌های قدیمی‌تر و ارزون‌تر شیائومی معمولا از پلاستیک‌های باکیفیت (مثل ABS) ساخته می‌شدن. اما تو مدل‌های جدیدتر و حرفه‌ای‌تر، از آلیاژ آلومینیوم مرغوب استفاده می‌شه که هم حسابی در برابر ضربه و خط و خش مقاومه و هم کمک می‌کنه گرما راحت‌تر دفع بشه. البته ممکنه کاور فلزی تو بعضی مدل‌ها یه کم لغزنده باشه. انکر: انکر بیشتر تمرکزش روی استفاده از پلاستیک‌های مهندسی‌شده و مقاوم (مثل پلی‌کربنات مات) هست که هم حس مرغوبیت می‌ده و هم در برابر ضربه مقاومه. سطح مات و بافت‌دار بیشتر محصولات انکر، علاوه بر زیبایی، کمک می‌کنه اثر انگشت و خط و خش نیفته. مدل‌های پیشرفته‌تر مثل سری Prime انکر، ترکیب آلومینیوم و پلاستیک محکم هستن. در کل از نظر مقاومت و حس لاکچری بودن، هر دو برند خوبن، ولی انکر تو مدل‌های استاندارد، حس یکپارچگی و دوام بیشتری رو منتقل می‌کنه. از اون طرف شیائومی برای طرفدارای طراحی مینیمال و شیک مناسبه. ابعاد و وزن قابلیت حمل خیلی تو انتخاب پاوربانک مهمه. هر چی ظرفیت بره بالا، وزن و ابعاد هم بیشتر می‌شه. شیائومی: پاوربانک‌های شیائومی، مخصوصا توی ظرفیت‌های بالا (مثل 20000 میلی‌آمپر ساعت)، معمولا یه کم باریک‌تر و کشیده‌تر از بقیه‌ان که این گذاشتنشون توی کیف لپ‌تاپ رو راحت‌تر می‌کنه. وزنشون نسبت به ظرفیت، کاملا قابل قبوله. انکر: برند انکر بیشتر طراحی‌های مکعبی‌تر و جمع‌وجورتر رو ترجیح می‌ده. این جمع‌وجور بودن باعث می‌شه پاوربانک راحت‌تر تو دست جا بگیره، ولی ممکنه تو کیف فضای بیشتری بگیره. البته، مدل‌های تخصصی‌تر مثل Anker MagGo کلا برای حمل راحت و شارژ بی‌سیم طراحی شدن. تو ظرفیت‌های مشابه، فرق وزن خیلی نیست، ولی شیائومی برای طراحی‌های نازک و کم‌حجم بهتره و انکر برای طراحی‌های توپُر و جمع‌وجور. زیبایی‌شناسی و ارگونومی شیائومی: طراحی شیائومی معمولا ساده، مینیمال و تک‌رنگ (سفید یا مشکی) هست. تمرکز روی سادگی باعث شده محصولات این برند برای هر سلیقه‌ای خوب باشن، ولی شاید کمتر هیجان‌انگیز باشن. انکر: انکر یه کم تنوع رنگی و طراحی بیشتری می‌ده، مخصوصا تو سری‌های جدیدتر. دکمه‌های پاور و چراغ‌های LED انکر، معمولا طراحی کاربرپسندتر و باکیفیت‌تری دارن. می‌شه گفت تو خیلی از مواقع، ارگونومی محصولات انکر بالاتره.

ساعت‌های هوشمند الان دیگه از یه گجت ساده برای نشون دادن زمان و نوتیفیکیشن‌ها به ابزارهای خیلی قدرتمند برای پایش سلامتی تبدیل شدن. سنسور ضربان قلب ساعت هوشمند توی مرکز این تحول قرار داره؛ یه قطعه کوچیک اما حیاتی که داده‌های باارزشی رو از مهم‌ترین عضو بدن ما یعنی قلب، جمع‌آوری می‌کنه. اما سؤال اینجاست، این سنسورهای جادویی چطور بدون تماس مستقیم با قلب، موفق می‌شن نبض ما رو دقیق اندازه‌گیری کنن؟ توی این مقاله همراه باشین تا به طور کامل به این بپردازیم که چطوری می‌شه ضربان قلب رو با ساعت هوشمند اندازه گرفت و دو تا فناوری اصلی که استفاده می‌شن یعنی فوتوپلتیسموگرافی (PPG) و الکتروکاردیوگرافی (ECG) رو توضیح بدیم.  مقدمه‌ای بر پایش ضربان قلب توی گجت‌های پوشیدنی چرا پایش ضربان قلب اهمیت دارد؟ ضربان قلب یکی از علائم حیاتی اصلیه که اطلاعات مهمی درباره سلامت کلی بدن، وضعیت تناسب اندام و حتی میزان استرس ما می‌ده. سلامت قلبی-عروقی: پایش مداوم می‌تونه کمک کنه الگوهای نامنظم ضربان قلب (آریتمی) رو شناسایی کنیم و اگه ناهنجاری‌های جدی‌ای دیدیم، کاربر رو تشویق کنه که به دکتر مراجعه کنه. ورزش و تناسب اندام: تعیین دقیق محدوده هدف ضربان قلب موقع ورزش، به کاربرا کمک می‌کنه تمریناتشون رو برای چربی‌سوزی بهینه یا بالا بردن استقامت، تنظیم کنن. پایش استرس و خواب: ضربان قلب تو حالت استراحت و تغییراتش توی طول روز (HRV) جزو معیارهای کلیدی‌ برای ارزیابی سطح استرس و کیفیت خواب به حساب میان. سیر تکامل سنسورهای ضربان قلب در ساعت‌های هوشمند پایش ضربان قلب اوایل به دستگاه‌های بزرگ و نوار قلب‌های پزشکی محدود بود. اولین نسل از ساعت‌های هوشمند و مچ‌بندهای ورزشی از سنسورهای سینه استفاده می‌کردن که با الکترودها سیگنال‌های الکتریکی رو ثبت می‌کردن. اما نقطه عطف، معرفی سنسورهای نوری (PPG) توی اواسط دهه 2010 بود. این حسگرا امکان نحوه اندازه‌گیری ضربان قلب در ساعت هوشمند رو به صورت 24/7 و بدون نیاز به بند سینه فراهم کردن و یه تحول بزرگ توی بازار پایش سلامتی به وجود آوردن. با گذشت زمان، این فناوری نوری با معرفی قابلیت‌های دقیق‌تری مثل ECG تکمیل شد. فوتوپلتیسموگرافی (PPG): تکنولوژی رایج در اکثر ساعت‌های هوشمند فوتوپلتیسموگرافی یا به طور خلاصه PPG، تکنولوژی اصلی و پرکاربردیه که تقریبا توی همه ساعت‌های هوشمند و مچ‌بندهای سلامتی وجود داره و مسئول حسگر ضربان قلب ساعت‌های هوشمنده. اصول علمی PPG: تعامل نور سبز با جریان خون اساس کار PPG روی این حقیقت علمیه که خون نور رو جذب می‌کنه. اما مهم‌تر از اون، مقدار خونی که از رگ‌ها می‌گذره با هر ضربان قلب تغییر می‌کنه. وقتی قلب خون رو پمپاژ می‌کنه: حجم خون توی رگ‌ها و مویرگ‌های زیر پوست زیاد می‌شه. زیاد شدن حجم خون باعث جذب نور بیشتری می‌شه. وقتی قلب بین دو ضربان تو حالت استراحته، حجم خون کم می‌شه و نور کمتری جذب می‌شه. PPG همین تغییرات چرخه‌ای تو جذب نور رو ردیابی می‌کنه. اجزای اصلی سنسور PPG: LED و فتودیود سنسور PPG شامل دو تا جزء اصلیه که معمولا زیر ساعت، جایی که با پوست مچ دست تماس داره، قرار گرفتن: ال‌ای‌دی: این قطعه نور تولید می‌کنه و به داخل پوست می‌تابونه. توی اکثر موارد، از نور سبز استفاده می‌شه؛ چون هموگلوبین خون (مولکولی که اکسیژن حمل می‌کنه) نور سبز رو به خوبی جذب می‌کنه و این رنگ نور کمتر تحت تاثیر جذب ملانین پوست قرار می‌گیره (در مقایسه با نور قرمز و مادون قرمز که بیشتر برای SpO2 استفاده می‌شن). فتودیود: این قطعه که به نور حساسه، نوری رو که بعد از رد شدن از بافت‌ها و خون، به سطح پوست بازتاب داده شده (منعکس شده) رو اندازه‌گیری و دریافت می‌کنه. فرایند اندازه‌گیری: جذب و بازتاب نور تابش نور: ال‌ای‌دی نور سبز (یا ترکیبی از نور سبز و رنگای دیگه) رو به درون پوست مچ دست می‌تابونه. جذب نور: یه بخشیش توسط بافت‌های بدن و بخش عمده‌ای توسط خون جاری توی مویرگ‌های زیرین جذب می‌شه. بازتاب و دریافت: نور باقی‌مونده بازتاب داده می‌شه و توسط فتودیود دریافت می‌شه. ثبت تغییرات: با هر بار پمپاژ خون (پالس)، مقدار بیشتری از نور جذب می‌شه و میزان نوری که به فتودیود می‌رسه کم می‌شه. تو حالت استراحت قلب، میزان نور بازتابی زیاد می‌شه. این تغییرات توی شدت نور بازتابی به یه سیگنال الکتریکی تبدیل می‌شن که یه الگوی موجی رو ایجاد می‌کنه. هر اوج توی این سیگنال، نشون‌دهنده یه ضربان قلبه. نقش الگوریتم‌ها در تفسیر داده‌های PPG و محاسبه ضربان قلب سیگنال خام PPG اغلب پر از نویز و اختلاله؛ مخصوصا وقتی که کاربر داره حرکت می‌کنه (مثل دویدن یا ورزش کردن). الگوریتم‌های پیشرفته پردازش سیگنال اینجا وارد عمل می‌شن. فیلتر کردن نویز حرکت: الگوریتم‌ها با استفاده از داده‌هایی که از سنسورهای حرکتی (شتاب‌سنج و ژیروسکوپ) داخل ساعت جمع کردن، نویز ناشی از حرکت دست رو شناسایی و از سیگنال ضربان قلب جدا می‌کنن. تشخیص دقیق پالس: با اعمال فیلترهای ریاضی پیچیده، الگوریتم‌ها می‌تونن دقیق‌ترین نقاط اوج و فرود سیگنال رو مشخص کنن و زمان بین ضربان‌ها رو محاسبه کنن. محاسبه ضربان قلب: با شمردن تعداد این اوج‌ها توی یه دوره زمانی مشخص (معمولا 60 ثانیه)، نرخ ضربان قلب در واحد دقیقه (BPM) به دست می‌آد. این الگوریتم‌ها، که اغلب با کمک هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی آموزش دیدن، تفاوت اصلی بین ساعت‌های هوشمند ارزون قیمت و مدل‌های پرچمدار رو توی دقت سنسور ضربان قلب ساعت هوشمند رقم می‌زنن. الکتروکاردیوگرام (ECG): اندازه‌گیری دقیق‌تر فعالیت الکتریکی قلب کنار PPG، خیلی از ساعت‌های هوشمند پیشرفته، مثل اپل واچ و ساعت‌های سامسونگ، از سنسور دیگه‌ای به اسم الکتروکاردیوگرام یا ECG هم استفاده می‌کنن. این سنسور یه جور اندازه‌گیری کاملا متفاوت رو ارائه می‌ده. مبانی ECG: ثبت سیگنال‌های الکتریکی قلب قلب ما یه پمپ عضلانیه که با سیگنال‌های الکتریکی کنترل می‌شه. این سیگنال‌ها تو هر ضربان، از یه ناحیه خاص تو قلب شروع می‌شن و تو سراسر ماهیچه قلب پخش می‌شن تا انقباض رو تحریک کنن. ECG (نوار قلب) پزشکی: دستگاه‌های پزشکی ECG با قرار دادن چندین الکترود روی قفسه سینه و اندام‌ها (12 لید)، این سیگنال‌های الکتریکی ضعیف رو ثبت می‌کنن و یه نوار قلب جامعی از فعالیت الکتریکی قلب ارائه می‌دن.